سال‌ها در مناقب و فضائل اهل بيت عليهم السّلام شعر مىسرود . سال 1306 ه . ش در مشهد متولد شد و در اوان كودكى پدرش را از دست داد و تحت سرپرستى مستقيم مادرش قرار گرفت . او چون امور معيشت خانواده را به‌عهده داشت ، تحصيلات خويش را در مدارس شبانه گذراند و از ابتداى جوانى با مجالس ذكر مصيبت سيد مظلومان مأنوس گشت . او با توجه به شوق فراوانى كه داشت به سرودن اشعار مذهبى در ذكر مصائب اهل بيت : پرداخت و در اين زمينه از تعاليم مرحوم آذر ، شاعر خراسانى مدد گرفت . خانه او محفل علاقه‌مندان بود . حرص و آز و طمع‌ورزى را از صفات زشت مىشمرد . او خود مىگويد : مرد خداشناس اگر جان دهد ز فقر * دستش بسوى هركس و ناكس دراز نيست ثابت بعضى از اشعارش را در رثاى ائمه اطهار عليهم السّلام به همراه اشك فراوان سروده است . او ساليانى چند از بيمارى قلبى رنج مىبرد . عاقبت در شصت و ششمين بهار زندگيش به سال 1372 ه . ش قلبش از تپش ايستاد و جنازه‌اش در صحن عتيق حرم مطهر حضرت رضا عليه السّلام به خاك سپرده شد . ديوانى از وى بر جاى ماند . شعر ذيل تحت عنوان شرط توحيد در مدح حضرت رضا عليه السّلام از اين ديوان انتخاب شده است : اى وجود تو ثبوت احديت به صفات * وى ز بود تو بود چرخ‌فلك را حركات اى رضايى كه خداوند جهان از تو رضاست * حق رضا از تو و برحق تو شدى مظهر ذات